Sinds ik mijn autobiografie Mijn vader is homo schreef en een paar maanden later mijn grote vriendin Miemie stierf, stopte ook het schrijven. Het wilde niet, het lukte niet. Het ging niet. Even was alles dood. Even voor lang. Nu zit ik hier, 3,5 jaar later, buiten op mijn terras. De vogels fluiten, een warme bries raast door de bomen. Onder aan de tuin glinstert het beekje in de septemberzon en de koffie smaakt zoals koffie op een najaarsdag als deze hoort te smaken. Door de open...

Miemie is er niet meer. Vandaag zeven weken geleden vertrok ze. Vredig en op haar eigen tijd: 23 oktober 2023 om 20.23 uur. Iets na achten zag ik dat ze aan haar reis was begonnen. Even ervoor was een vriendin nog langs geweest; zij was de laatste die ze nog moest zien. Tien minuten nadat ze de deur uit was, werd Miemie’s blik wazig. Ze was al niet helemaal meer hier, zag ik, en ze ademde zwaar. Soms ronkte ze; na drie dagen strijden was er eindelijk overgave. Niet veel later was ze weg. Ik...

De najaarszon legde een glans over het bos zoals alleen de najaarszon dat kan. Ik aaide Miemie over haar kop en zei dat ik snel terug zou zijn. Ik liep de deur uit, de straat door en het bos in. De wandeling zou mijn hoofd leegmaken, dacht ik, mijn lijf vullen na een drukke week. Maar al na de eerste stappen besefte ik dat het plan averechts werkte. Mijn lichaam voelde vreemd en de omgeving deed raar aan. Ik liep hier elke dag met Miemie, al wel honderden keren – als het er niet duizend...