Een blad vol zwart-wit
Na mijn vorige verhaal zei een vriendin me dat ik me ermee boven de ander stelde. En ook merkte ze op dat ze dat niet van me kende – dat zo toch eigenlijk niet ben.
Ik dacht daar natuurlijk over na. En ik moest eerlijk zijn: jawel, ik ben wél zo. Of beter: ik ben dat óók.
Ik doe dat graag: de wereld zien vanuit mijn ivoren toren. Ik kan dat ook goed; hoe lekker is het om de wereld en al die andere mensen van me af te duwen? Dan hoef ik tenminste niet naar binnen. Naar dat waar ík nog voor vlucht. Als ik heel eerlijk ben, dien ik mij na zo'n stukje de vraag te stellen hoe het is met de Mayke die ik ooit was, toen ik - want daarover ging dat vorige stukje - nog gewoon lekker op vakantie ging. Die Mayke zit daar ergens echt nog wel, diep weggestopt.
Door erover te schrijven zoek ik met een omweg toch die weg naar binnen, naar dat stuk in mezelf. En ik begrijp de verwarring die ik met dit soort stukjes kan oproepen. Ik blijf soms weg van nuances en zo komt één bepaald deel in mij lelijk naar boven. De absolute termen maken van mijn donkere kant ineens een totaliteit; alsof ik alleen maar heel zuur ben, terwijl mensen die me kennen, weten dat ik ook warm en liefdevol ben. Ook over dat laatste schrijf ik weleens, maar minder vaak. Omdat juist het donkere om licht vraagt. En daarmee maak ik mij kwetsbaar. Naar mezelf - elk stukje biedt me de kans mezelf aan te kijken - maar ook naar anderen.
Door de nuance uit te sluiten, open ik de deur naar andere meningen
Door de nuance uit te sluiten, open ik de deur naar andere meningen. De mens is een wezen met een variëteit van kleuren; bij een blad vol zwart-wit gaat die op zoek naar het midden. Dat wekt reacties op.
Dat is de pijn van een schrijver, die denkt een boodschap de wereld te moeten inzenden en de invulling van zijn lezer dient los te laten. Het lijkt niet logisch.
Zeker niet nu ik met een nieuw verhaal probeer uit te leggen waarvan ik juist wil loskomen... Altijd weer die fucking polariteiten.
Opmerkingen