Paul
Paul is mijn broer, maar vooral mijn beste vriend. We hebben geen woorden nodig, vaak zelfs geen blik. In 2017 vertrok hij voor het eerst naar de Verenigde Staten.
Een paar dagen na zijn vertrek zat ik in de auto. Het was ver na middernacht, de straten waren leeg en de muziek klonk luid. Mijn gedachten gingen naar hem. Ik voelde voor het eerst hoe dat was: als iemand van wie je houdt op een paar duizend kilometer van je vandaan is. Ik schreef er nog over in mijn brief aan hem. ‘Lees ‘m maar zodra je in de lucht hangt.’ Ik kon toen alleen nog maar gissen naar wat zijn vertrek werkelijk met me zou doen.
Ik schreef dat ik hem zou missen, en toch ook niet. Hij maakte een keuze die hem dichter bij zichzelf zou brengen. Dus zou hij ook dichter bij mij zijn. Want ‘de fysieke afstand is een beperking van het denken'.
Prachtig bedacht natuurlijk. En Paul vóélde ook heel dichtbij, maar toch was hij verder weg dan ooit. Vanaf de dag dat hij vertrok, nestelde zich een leegte in mij. En toen, eenzaam op weg naar huis, kon ik het benoemen, zonder woorden. Ik kon het plaatsen, zonder er een bestemming voor te vinden.
Onze levens stonden los van elkaar en toch waren ze altijd verweven
Ik had tot dan altijd een zekerheid. Een basis. Ik wist waar hij wakker werd (of toch meestal), waar hij douchte, waar hij ontbeet, boodschappen deed en waar hij ging werken. De context waarin we leefden was duidelijk. Onze levens stonden los van elkaar en toch waren ze altijd verweven.
Nu had ik alleen de verbeelding. Ik ken de VS niet. Ik wist in welke staat hij was, maar niet hoe het er daar écht uitziet en hoe het voelt. Ik wist niet in welk bed hij wakker werd, wat hij overdag deed en wie hij ontmoette; wat hij voelde.
Vragen die nooit relevant waren, en dat ook nooit zullen zijn - ik zocht er geen antwoord op. Maar door het ontbreken ervan greep ik toch steeds naast mijn houvast. Toen er in mijn gedachten geen vastomlijnde beelden meer van hem waren, ontglipte me de controle. Alsof hij een deel van mij had losgeweekt en met zich had meegenomen. En dat terwijl ik in de maanden voor zijn vertrek nog dacht dat ik het gemakkelijk zou kunnen; een gemis was nu eenmaal terug te voeren is op ‘een beperkt denken’.
Paul missen, ging dan ook niet om Paul. Althans niet alleen. Het grootste deel daarvan zat in mij. ‘Met de beperking van de fysieke afstand kan de geest groeien.’ Ik schreef dat natuurlijk eigenlijk gewoon aan mezelf. En het was Paul die me de kans gaf daarin te groeien. Mijn beste vriend. Die brengen altijd de mooiste cadeaus, gewoon door er te zijn. Ook al zijn ze zo ver weg.
Opmerkingen