'Aanstootgevend'
Ik schoof mijn autobiografie onder de neus van een boekwinkelier, die zijn hoofd van schrik een paar centimeter naar achteren sloeg. 'Wat een rauwe titel', zei hij.
Hij was achter in de twintig, schatte ik. Nu al eigenaar van deze zaak en toch ook nog groen achter de oren, leek me. Keurige scheiding die glom van de gel, overhemd strak in zijn jeans en blosjes op zijn wangen: recht uit het gereformeerde Zeeland of de Achterhoek naar Brabant afgezakt, hoorde ik mezelf denken.
Ik vroeg of hij interesse had mijn boek te verkopen, maar hij bleef met een zuur gezicht naar de cover kijken. Eerst trok hij de kaart van de ‘te lage commissie’, toen die van ‘het gebrek aan ruimte’ en uiteindelijk waren die ezelsoren ‘echt niet winkelwaardig'. Daarna viel hij stil. Hij besloot eerlijk te worden, hoorde ik aan de zucht die hij slaakte.
'Ik vind het nogal wat', begon hij. Opnieuw een stilte. Hij wist niet goed … zou hij … Ja, hij ging het zeggen: 'Ik heb het er moeilijk mee.'
'Waarmee precies?'
'Met dit boek.'
'Wat bedoel je?'
'De titel, bijvoorbeeld. Ik vind die te kort door de bocht.'
'Euh, dat mijn vader homo is?’
‘Ja.’
‘Hij ís echt homo, hè.'
'En dan hoe hij daar staat in zijn onderbroek, halfnaakt. Ik respecteer iedereen, maar ik wil mijn klanten dit zo niet in hun gezicht … nee, ik vind het aanstootgevend.'
Hij herhaalde dat hij het er moeilijk mee had. En nog eens. En nog eens.
Ik probeerde het nog met dat het ‘geen wokeboek is. Allesbehalve.’ Toen hij me vroeg wat ik daarmee bedoelde 'met een ‘wokeboek'', begon ik mijn spullen bij mekaar te schrapen ‘Nou, dan kunnen we het eens zijn dat we het oneens zijn', zei ik opgewekt. 'Dat is toch ook prima?'
Hij bedankte me dat ik het zo 'sportief' opnam en zei dat hij dat nog moest leren: mensen afwijzen. Ik voelde me inderdaad ontzéttend afgewezen, zei ik lachend en schudde hem de hand. Zijn héle gezicht was nu vuurrood.
Toegegeven: ik ben in de huidige LHBTBLABLA ook voorzichtig geworden met al het bloot en de dwang. Maar aangezien 'woke' een nog onbekende term voor hem leek, ging dat argument deze middag niet op. Hij was écht onaangenaam verrast door mijn boek en terwijl ik door de winkelstraten wandelde, begon ik er stiekem een beetje van te genieten dat ik hem in verlegenheid had gebracht. Als het schuurt, weet je dat je goed zit.
En dan had deze man enkel nog maar de cover gezien. Hij had nog niets van de inhoud gelezen, die nou ook niet bepaald sociaal gewenst is. En laten we wel wezen: dit verhaal gaat ‘maar’ over een homovader. Stel dat hem Turks Fruit onder de neus was geschoven: zou hij de uitgever dan met blosjes op de wangen melden dat Jan Wolkers' verhaal nogal aanstootgevend was? Of neem Mieke Maaike's Obscene Jeugd. Oh la laaaa... Ik gniffelde bij de gedachte dat hij ooit, totaal per ongeluk, op de rauwe, intieme schilderijen van Jean Rustin zou botsen en zijn blik zomaar in de harige poes hebben zien verdwijnen van een wijdbeense vrouw.
Nee, laten we toch vooral het keurig en wenselijk houden. Amen.
Naar aanleiding van mijn boek werden mijn vader en ik te gast bij het NPO-programma In de beste families.
Opmerkingen