Miemie is niet meer
Miemie is er niet meer. Vandaag zeven weken geleden vertrok ze. Vredig en op haar eigen tijd: 23 oktober 2023 om 20.23 uur.
Iets na achten zag ik dat ze aan haar reis was begonnen. Even ervoor was een vriendin nog langs geweest; zij was de laatste die ze nog moest zien. Tien minuten nadat ze de deur uit was, werd Miemie’s blik wazig. Ze was al niet helemaal meer hier, zag ik, en ze ademde zwaar. Soms ronkte ze; na drie dagen strijden was er eindelijk overgave. Niet veel later was ze weg. Ik zou haar nooit meer zien...
Ze was geen moeder, geen vader, geen broer of zus. Ze was geen dochter, geen zoon, geen oma of opa. Miemie was Miemie, een hond. Mijn hond. Mijn beste maatje. Dat wel...
En dus rouw ik om alles wat er was en wat er nu niet meer is. Om alles waaraan ik in mijn stukjes al zoveel woorden wijdde. Om de leegte die knaagt.
Soms besef ik het ... dat ze weg is. Dat ze echt weg is. Dat ik haar nooit meer zal zien, ik haar niet meer zal aaien, haar hoofd niet meer tussen mijn handen zal pakken en haar nooit meer kan kussen op dat witte streepje tussen haar ogen.
Maar meestal tast ik mis. Wanneer ik in de achteruitkijkspiegel van mijn auto kijk en haar opgerolde lijf verdwenen blijkt of als ik aan mijn ontbijt haar blik alleen nog voel. Wanneer ik haar geur lijk op te vangen en me een fractie van een seconde wentel in de zekerheid van haar aanwezigheid op haar mand. Maar haar kussen is leeg en de geur komt van haar halsband die levenloos aan de kapstok hangt.
Ze werd net geen dertien. Ruim tien jaar was ze bij mij. Een dier dat zolang in je leven is, je iedere stap volgt, er áltijd is, waar je ook gaat … dat doet iets. Dat laat een afdruk na. En nu is ze er niet meer, mijn lieve Miemie. Ze is weg. Ze is écht weg. Verleden tijd.
En toch voel ik haar nog overal om me heen.
Opmerkingen