Post-Miemie
Bijgewerkt op: 3 dagen geleden
Sinds ik mijn autobiografie Mijn vader is homo schreef en een paar maanden later mijn grote vriendin Miemie stierf, stopte ook het schrijven. Het wilde niet, het lukte niet. Het ging niet. Even was alles dood. Even voor lang.
Nu zit ik hier, 3,5 jaar later, buiten op mijn terras. De vogels fluiten, een warme bries raast door de bomen. Onder aan de tuin glinstert het beekje in de septemberzon en de koffie smaakt zoals koffie op een najaarsdag als deze hoort te smaken.
Door de open keukendeur hoor ik mijn vriend 'Wat is er, Robbie?', zeggen. Even ervoor had een stem in staccato iets gemeld over een error. Mijn vriend tilt de protesterende – 'not in position' – stofzuigrobot op en zet hem weer op zijn wieltjes. 'Voilà, Robbie.' Hij zoemt weer. 'Goed zo, jongen.' Mijn vriend snort.
Er is nu dus een man. Uit Vlaanderen. Samen in Wallonië. Ik spreek inmiddels een aardig woordje over de grens. Heb een nieuwe hond: Roxy (een boxer natuurlijk). Sinds twee weken een pup: Sophia (natuurlijk een boxer). We hebben een kat, Moody. Kippen. Twee hanen: Vincent en Marinus. Een paar kuikens. En een broedende hen. Oh, en twee varkens, Ronja en Babette.
Ik huil nog. Ja ... ik huil nog. Om Miemie. Om Sasha, die geen lang leven beschoren was.
Het leven gaat hard. Het leven gaat goed.
Ik huil nog. Ja … ik huil nog. Om Miemie. Om Sasha (geen boxer), die geen lang leven beschoren was. Om het leven. Om alles wat zo nu en dan nog zeer doet.
Ik hoor het water, de wind, de vogels, de eenden en zie de kippen die met veel misbaar Vincent en Marinus proberen te ontvluchten. Ik glimlach hoe Roxy en Sophia in het gras luidruchtig om elkaar heen kronkelen en ik schud mijn hoofd om de ‘ruziënde’ Ronja en Babette, die alle weelde onder de appelboom niet eerlijk verdeeld krijgen.
Op deze plek, tegen de Ardennen aan, lijkt het leven buiten al dit groen, gegoten in beton, simpelweg te verdampen. In deze rust bestaat alle ellende soms gewoonweg niet.
Het leven is goed.
En ik schrijf weer.
Wat mooi dat Jef deze ontwikkeling weer kunt delen
Fijn dat je weer (zo mooi) schrijft!