top of page

Najaar

3 okt
2 minuten om te lezen

De najaarszon legde een glans over het bos zoals alleen de najaarszon dat kan. Ik aaide Miemie over haar kop en zei dat ik snel terug zou zijn. Ik liep de deur uit, de straat door en het bos in.

 

De wandeling zou mijn hoofd leegmaken, dacht ik, mijn lijf vullen na een drukke week. Maar al na de eerste stappen besefte ik dat het plan averechts werkte. Mijn lichaam voelde vreemd en de omgeving deed raar aan. Ik liep hier elke dag met Miemie, al wel honderden keren – als het er niet duizend waren. Ik kénde de route niet eens zonder haar; ik had dit bos nooit bekeken met haar niet in gedachten. En nu stapte ik alleen over de eerste gevallen bladeren. Wat dacht ik hier in hemelsnaam te doen dan?

 

Het simpelste was om rechtsomkeert te maken; om met Miemie dicht tegen me aan op de bank alles te vergeten. Maar ik wilde niet weg van wat komen zou. Dus nam ik een voorschot op wat komt.

 

Ik liep langs de plekken waar Miemie altijd even snuffelde, elke wandeling opnieuw – als het even kon plaste ze er overheen. Haar geurtjes waren vermoedelijk allang vervlogen – we waren hier al weken niet meer geweest – en boven aan de helling waar ik het laatste jaar steevast op haar moest wachten, liep ik gewoon door alsof ze er niet was.

 

Ze was er ook niet. Ze lag thuis op haar mand, in een diepe slaap. Waarschijnlijk had ze niet eens door dat ik weg was. Toch voelde ik haar aanwezigheid. Ik hóórde haar snuffelen, achter me aan sjokken, ik wílde op haar wachten. De ochtenden en avonden waren dan al een tijdje ontdaan van jarenlange rituelen, hun afdruk leefde nog in mij.

 

Ik nam een voorschot op wat komt en besefte dat het er eigenlijk al is. Heel langzaam trekt Miemie zich terug uit mijn leven. Met die geruststellende gedachte dat ze thuis voorlopig nog altijd op me wacht.

 

Ze voelde de deur dichtvallen – horen doet ze dat allang niet meer – en keek op van haar mand. Ze kwispelde zachtjes en eenmaal samen op de bank aten we om en om van het bakje friet dat ik op de terugweg had meegenomen. Daar doen we niet meer moeilijk over, in het najaar van haar leven.



 
 
 

Gerelateerde posts

Opmerkingen

Beoordeeld met 0 uit 5 sterren.
Nog geen beoordelingen

Voeg een beoordeling toe
bottom of page