Het meisje met een masker
Het autoraam een stukje open, de wind door mijn haren en zonnestralen op mijn huid. Elk voorjaar weer lijkt de zon de druppels van de maanden ervoor droog te branden; alsof die nooit gevallen zijn – alsof alleen de zon bestaat en dat ook zo zal blijven.
Uit mijn speakers klonk Acda & de Munnik. Ooit verfoeide ik ze, nu waren ze geliefd. Zoals in een relatie, maar dan in een andere volgorde.
‘Niet weg van jou, maar naar mij toe.’
Aan het verkeerslicht kwam ik tot stilstand naast een Clio zoals ik ‘m ooit had. Althans: bijna. Die van mij was magisch blauw met gouden velgen en 150 pk sterk. Deze barrel was groen en 150 pk ... há, in zijn dromen. Ik snifte: er is maar één Clio. Mijn blauw-gouwe held, uit de tijd waarin mijn auto mij nog door het leven joeg. Het behoorde inmiddels toe tot een ver verleden.
Het geluid uit de speakers was dan weer níét veranderd. Ooit geliefd, nu zo verfoeid nuanceerden de housebeats het:
‘Ik ben niet ongelukkig, zo is het leven soms bedoeld, geluk kan enkel groeien als je ook het droeve voelt.’
Ik zag hoe een hoogblonde dame en een vrouw met gitzwart haar hun hoofd op het ritme mee bewogen. Ntsntsntsnts.
Ach. Ik had ook ooit een Clio, ik draaide ook die beats en ik had ook ooit blonde plukken in mijn haar.
Ik keek voor me uit. Het werd vast snel groen.
Toen voelde ik een druppel op mijn wang. Ik keek naar de strakblauwe lucht en vervolgens naar de nep-Clio. Hun ziel hadden deze vrouwen vermoedelijk al lang verloren, maar nu waren ze ook het ritme kwijt. Ze hadden zojuist de halve inhoud van een flesje - ik hoop - water leeggegooid in mijn gezicht en nu schudde ze hun hoofd van het lachen. Maar dit dan weer níét in mijn gezicht; ze keken recht voor zich uit.
Zij gasten weg, op weg naar de opvulling van een leegte die het meisje met een masker niet gevuld krijgt
De beats kropen onder mijn huid. Ze lieten me weer even dat meisje zijn zoals zij. Het meisje met een masker waarachter het leed van misgelopen dromen onopgemerkt bleef. Maar toen dat meisje de beats op nul draaide, haar masker afzette en zichzelf recht in de spiegel kon blijven aankijken, wendden zij hun blik af.
Het werd groen. Zij gasten weg alsof ze 150 pk onder de motorkap hadden liggen, op weg naar de opvulling van een leegte die het meisje met een masker niet gevuld krijgt. Een eindeloze rit. Ik trok langzaam op. De zon brandde de druppel droog. En zo zal het blijven.
‘Wat ik schreeuw lijkt niet slecht, maar wat ik schrijf ben ik echt. Zo kan ik een beetje van de wereld aan.’
Opmerkingen