Miemie
Deze lieverd is 10 jaar bij mij. Ze is nu 12,5 en ze doet het nog steeds. Kreupel en grijs en schraal en stinkend en lief.
Miemie is niet alleen mijn hond. Ze staat voor mij ook symbool voor de weg die ik de afgelopen 10 jaar aflegde.
Ze was zwaar mishandeld en getraumatiseerd toen ik haar in huis haalde. Onhandelbaar. En tóch werd zij mijn redding.
Niet meteen. Oh nee, écht niet meteen.
Ik schrijf erover in mijn boek Mijn vader is homo. Over hoe we elkaar versterkten in onze miserie; hoe de chaos ons wachtte wanneer we buiten kwamen; hoe elke beweging een bedreiging was; hoe iedere hond een gevaar vormde en hoe vreemden voor haar pijn betekenden. Ik redde haar, dat is zo, maar te midden van mijn eigen ellende was dat geen al te handige beslissing – al paste het prima in de stijl van mijn nieuwe leven toen, om voorál níét de gemakkelijke weg te kiezen.
Spijt? Geen seconde. Hoe meer rust ik vond hoe beter we op elkaar afgestemd raakten. En dat ieder jaar een beetje meer. Ben ik nu blij dan danst ze met me mee en wanneer ik huil, likt ze mijn tranen weg. Bij elke stap die ik zet, beweegt zij mee; hoe meer ik groei, des te rustiger wordt zij.
Miemie was er toen ik leerde om écht voor mezelf te gaan zorgen. Voor haar stond ik op, ging ik wandelen, ik kookte vers omdat ze dat nodig had en ik verzorgde haar oude wonden.
Via haar kwam ik weer bij het leven in zijn meest simpele vorm. Via Miemie kreeg ik weer grip op de eenvoud waarmee ik zo worstelde.
En nu zijn we 'ineens' 10 jaar verder. 12,5 en kreupel en grijs en schraal en stinkend en, voor mij, elke dag weer liever dan de dag ervoor.
Dus ja … wie redde nu wie?
Miemie heet officieel Maïm. Haar naam kreeg ze van mijn broer Paul, die als jongen voor alles en iedereen koosnamen verzon.
Meer hierover lezen? Zie onderstaande link voor meer informatie.
Opmerkingen