Plezier
Mijn oog valt op een donkerblauw truitje. Op de witte baan over de bovenarmen en borst staat het woord 'plezier' in het Frans.
Normaal gesproken hang ik kledingstukken met schreeuwerige teksten terug. Rondlopen met kreten op mijn shirt zie ik gewoon niet zo zitten. Anderen ‘Wild thing’ toeschreeuwen, of ‘Chick’ of ‘Boys here’ of ‘Fuck it’ of ‘Freedom’ ... nah. Ik zie het een beetje als dat je keihard de wereld in gaat lopen roepen hoe je diep van binnen niet bent.
Maar bon, in het woord ‘plezier’ zie ik niet zoveel kwaad. Bovendien: mocht ik de indruk wekken eigenlijk het tegenovergestelde te bedoelen, dan kan ik daar mee leven. Het leven is verdomme niet alleen plezier.
In de paskamer zie ik mezelf het plezier toeschreeuwen. De pasvorm staat me aan: strak van boven, onder de armen wat losser, net als op mijn buik. Vrouwelijk en toch nonchalant.
Twee dagen later trek ik het shirtje aan. Ik werk thuis en later die dag heb ik een afspraak met een vriend, een gewone vriend. Gedurende de avond wordt het warmer. Ik trek mijn jasje uit en niet veel later gaat ook de sjaal af. Alsof ik me ontdoe van mijn kuisheidsgordel kijkt de vriend, de gewone vriend, naar mijn borsten (oké, borstjes) en hij noemt het woord op mijn shirt. Zijn toon is ineens uitdagend.
Ik heb een paar lagen kleding uitgedaan en nu roep ik om plezier
‘Ja! Vond ik grappig!’, reageer ik te snel en waarschijnlijk ook te schel. De man maakt me bewust van de boodschap die ik uitzend: ik heb een paar lagen kleding uitgedaan en nu roep ik om plezier. Mérde... Ik had hier beter over moeten nadenken. Nu dien ik weer verwachtingen te temperen.
‘Het is wel waar...’, zegt hij dan. Er komt iets uit mijn mond dat blijft hangen tussen een gesmoorde kuch en een giebel. Mijn wangen gloeien, ik wiebel van het ene zitbotje op het andere en duw mijn handen onder mijn benen. ‘Dank’, mompel ik en wend me af.
De stilte slaat een genadeloze kloof tussen de man en mij. En nu hij zoveel plezier met me zegt te hebben, staat hij al met één been aan de overkant; met alleen een ‘dank’ gooi ik hem keihard de dieperik in.
‘Fijn dat je plezier hebt’, hoor ik uit mijn mond komen, ‘aan dit, hier. Ik bedoel. Gewoon. Het gezelschap. Gezellig...’ Ik probeer hem zo het gat over te trekken, maar hij kijkt moeilijk. ‘Of wat ... euh ... bedoel je dan?’, vraag ik. Hij knikt naar mijn borstjes en zegt: ‘Doel jij op Angelina Jolie? Die is ook mooi...’
Met een ruk kijk ik naar mijn trui. Naar de witte baan. Naar de letters. Naar het woord. ‘Jolie’. Ik sper mijn ogen. ‘Dat betekent toch plezier?!’ Hij schiet in de lach. ‘Nee, dat betekent mooi. Of leuk...’
Ik voel mijn wangen branden en er tintelt iets op mijn voorhoofd. Mijn keel is droog. Ik ging tegenover een man zitten, trok kleren uit en glimlachte met het woord ‘mooi/leuk’ op mijn borstjes. Ik had béter moeten nadenken.
De volgende ochtend zie ik het shirt levenloos aan een haakje in de badkamer hangen. Ik grijns bij de herinnering aan de avond ervoor en gooi het plezier in de wasmand. Ik zal het truitje wassen en in de kast leggen, boven op de stapel met andere shirtjes. Langzaam zal het naar onderen verdwijnen. Om nooit meer te dragen. 'Mooi'... Quelle idiote...
Als ik iemand een plezier kan doen met een blauw shirtje met een witte baan over de bovenarmen en borst waarop ‘Jolie’ staat? Het is strak van boven, onder de armen wat losser, net als op de buik. Vrouwelijk en toch nonchalant. Ik droeg het één keer en het kan handig zijn voor avonden waarop je een afspraak hebt met een vriend van wie je dacht dat hij een gewone vriend was.
Opmerkingen