School

Laatst sliep ik een nachtje bij een vriendin. Samen met haar vriend en enkele andere bewoners woont ze in een oud schoolgebouw, waarvan de voormalig klaslokalen zijn omgevormd tot woonkamers.

Ik had tot laat gewerkt en de lichten in het gebouw waren al uit. Alleen een neonlamp boven de voordeur scheen een doffe gloed de hal in. De deur was zwaar en ik terwijl ik naar binnen sloop, kwam de geur me tegemoet van een vergeten verleden, zo’n twintig jaar geleden. Telkens als ik hier op bezoek was geweest, had ik 'm geroken en erom gelachen. Van sommige tijden raken we nu eenmaal nooit verlost, hoe vergeten ze ook mogen zijn.

Dit keer echter geen lach. De geur riep een herinnering op die niet op haar plek viel. Een gevoel dat er alleen nu was, in de verlatenheid van de nacht. En dat terwijl ik juist hoopte dat het er niet nu, en niet op deze manier, zou zijn. Waarom dat zo was, en wat het gevoel precies was wat me bij de keel greep, kon ik niet direct benoemen.

Toen ik in het matte schijnsel van de neonlamp langs de oude klaslokalen liep en het zeil in me opnam, realiseerde ik me hoeveel voetstappen het al had moeten verdragen. Het was grauw en versleten en het vinyl voelde kil, nu de warmte van de huiskamers achter gesloten deuren bleef. De logge klapdeur was vastgebonden aan de trapleuning, de hal en de treden waren breed, de deuren die naar de oude speelplaats leidden moesten loeizwaar zijn en ik telde wc’s in overvloed. Alles was afgestemd op het collectief en nu dwaalde hier één persoon rond.

In de duisternis van de nacht dreef boven wat ik juist wilde vergeten: de eenzaamheid op school

De geur, de geluiden, de details die eens de som van een geheel waren geweest... In het licht van de dag hadden ze nog dezelfde eenheid als twintig jaar geleden gevormd – ze hadden de herinneringen op een onschuldige manier doen terugkomen. Maar in de duisternis van de nacht dreef iets boven wat ik juist achter me had willen laten: de eenzaamheid op school.

De onzekerheden, het zoeken, het om je heen kijken hoe anderen het zo eenvoudig leken te doen: het kind-zijn verlaten en jongvolwassen worden zonder daarop te zijn voorbereid. In de richtlijnen voor een menigte, in de stroom van de massa, moest je als eenling maar zien op te gaan.

‘s Ochtends liep ik naar de douche die de bewoners delen: de trap op, de gang door, het zeil over. Nog maar een paar uur eerder had ik mij een ongewenste gast gevoeld die op ongepaste tijden door de school had gedoold. Maar ik was vooral een indringer in mijn eigen onbewuste geweest, besefte ik toen. Wat in de nacht nog verborgen had gelegen, werd nu helder in het licht: hoe kan een kind in de looplijn van een kudde ooit leren zelfstandig te blijven staan?

Terug naar blogoverzicht