Vieze homo
Ik loop met mijn vader door de stad. Zijn tred heeft iets parmantigs en zelfbewust en natuurlijk is hij ook deze middag onberispelijk gekleed: een overhemd met bloemetjes, een lichtblauw jasje met oranje pochet, strakke, donkere jeans en aan zijn voeten die bekende rode muiltjes. Hij draagt een van zijn net iets te grote zonnebrillen, maar zijn strohoed liet hij, vermoedelijk tot zijn spijt, wél thuis; het is amper achttien graden en de lucht dreigt.
Een jonge vrouw roep wat een ‘gewéldige schoenen’ hij aan heeft. Ze is allang weg wanneer mijn vader nog naroept dat dat zijn bordeelsluipers zijn. Een ‘grap’ die hij al honderd keer heeft gemaakt.
Terwijl ik lunch, neemt hij twee kroketten met mosterd als ontbijt. Ik begin over het boek, daarvoor zitten we deze middag hier; ik wilde nu eens echt met hem praten. Allebéi met de billen bloot. Dat ik hem daarin laf noem, zeg ik, apathisch ook. Hij kijkt me eerst half verdoofd aan en herpakt zich dan. ‘Ja, laf…’ Hij kucht eens, nipt van zijn espresso en kijkt wat voor zich uit. Zijn lippen trillen en dan liepen zijn ogen weer vol. Zoals zo vaak wanneer we het over de scheiding hebben.
Ze zijn nog klein, die ogen. Ik had hem nog maar eens laat in de ochtend uit bed gebeld. Nog duf en – uiteraard – in kimono deed hij de deur open, om met een ‘oh, oei, ja’ om te draaien en de douche in te verdwijnen. Terwijl het water kletterde, zette ik dan maar mijn eigen thee. Ik stond nog eens stil bij dat bordje in je keuken - ‘Mannen moet zijn als koffie, heet en sterk’ - en glimlachte.
Ik zie dat hij andere homo's napraat en zeg dat ik er niet over pieker mijn taalgebruik aan te passen
Hij voelt zich schuldig, zegt hij. ‘Naar mama, naar jullie.’ Ik zeg dat dat misschien vooral naar zichzelf is, omdat hij zichzelf zolang verloochende, en ik heb meteen spijt; dat was niet aan mij. Hij kan er ook niks mee en dept dan maar zijn ogen droog.
Ik ga in interviewmodus en mijn vader antwoordt eerlijk; antwoorden die ik voor mijn boek bewaar. Op het laatst heeft hij het over ‘vrijen’ en ‘warm mannenlijf’ en dan begint hij homopraat uit te slaan. Ik vraag hem in een volle tent wat te dimmen en zeg dat hij ook te véél kan vertellen. ‘Oh ja, sorry.’
Maar als ík homo zeg, trekt hij een vies gezicht. Hij herhaalt het drie keer en zegt dan dat het een scheldwoord is geworden, zoals in voetbalstadions. Homoseksueel klinkt beter, vindt hij.
Ik zie dat hij andere homo’s aan het napraten is en noem dat socialmediagedoe. En ook dat ik er niet over pieker mijn taalgebruik aan te passen; ik blijf hem gewoon homo noemen. ‘Dat ben je toch ook?’ Hij knikte. Ineens toch trots. ’Je moest eens weten hoe lek…’
‘Aaaaaah, pap! Gatverdamme! Vieze homo!’, roep ik lachend.
‘Oh ja, sorry.’
Opmerkingen