Wat een lul
Twee vrouwen staan bij mijn auto. Ik ben nog te ver weg om hen te kunnen horen, maar ik zie dat ze lachen. Niet uitbundig, eerder ingehouden. Ze delen hun plezier in een soort gniffel. Ik vermoed dat ze lachen omdat mijn hond schattig naar buiten zit te staren.
Als ik op zo’n tien meter afstand ben, draaien ze om. Ze merken me niet op, tot we elkaar tegemoet lopen. De vrouw met het bruine haar blikt stoïcijns voor zich uit. De blonde vrouw kijkt me wel aan. Ze glimlacht niet, zoals ik. Ze kijkt me vragend aan, of oordelend, veroordelend misschien. We passeren elkaar met de invulling van wat we van elkaar denken te weten.
Ik loop naar de auto en zie die snuit. Ik lach. Ook al was ik maar even weggeweest; het is altijd een leuk moment. Ik hoef de achterklep van mijn auto maar open te zetten en ze springt er in. Of we nu na een kleine rit gaan wandelen, een lange tour maken of dat ze er even alleen in zit, slapend of naar buiten turend; de auto is haar mand, haar veilige haven in een wereld vol gevaren.
Mijn blik valt op een briefje onder de ruitenwisser. Ik check mijn auto vlug op deuken, maar dan lees ik het woord ‘lul’. Ik vouw het open: ‘Wat een lul om je hond zo achter te laten!!’.
Opmerkingen